Spiegelreflex of Systeemcamera in 2026: Dit is de enige koopgids die je nodig hebt

Ben je aan het twijfelen tussen een spiegelreflexcamera en een systeemcamera in 2026? Je bent niet de enige: de markt is de afgelopen jaren compleet veranderd, maar de vraag blijft actueler dan ooit. In deze koopgids ontdek je precies welke cameratechnologie écht bij jouw fotografie past, zonder verkooppraatjes of verouderde adviezen. Of je nu een beginner bent die zijn eerste serieuze camera zoekt of een doorgewinterde fotograaf die wil overstappen, hier lees je waar je in 2026 op moet letten.

Wat is het verschil tussen een spiegelreflex en een systeemcamera

Het fundamentele onderscheid tussen een spiegelreflexcamera (DSLR) en een systeemcamera (mirrorless) is de manier waarop het beeld wordt gevormd en weergegeven. Dit technische verschil heeft directe gevolgen voor hoe je fotografeert en wat je ervaart.

Optische versus elektronische zoeker

Een traditionele DSLR gebruikt een optische zoeker (OVF). Licht valt via de lens op een bewegende spiegel, die het via een pentaprisma naar je oog reflecteert. Je kijkt letterlijk door het glas van de lens. Het voordeel? Een OVF is haarscherp, heeft geen vertraging en verbruikt geen stroom. In 2026 is dit nog steeds de keuze voor fotografen die een puur, onbewerkt beeld willen zien, zonder digitale interpretatie.

Een systeemcamera gebruikt een elektronische zoeker (EVF). Waar EVF’s tien jaar geleden korrelig en traag waren, zijn ze in 2026 geëvolueerd tot bijna perfecte schermen. De nieuwste modellen hebben een resolutie van 5,76 miljoen beeldpunten of hoger, een verversingssnelheid van 120 Hz en een vertraging die voor het menselijk oog niet meer waarneembaar is. Het grote voordeel: je ziet live hoe belichting, witbalans en scherptediepte uitvallen, nog voordat je de sluiter indrukt. Dit bespaart tijd en voorkomt verrassingen.

Mechanica versus elektronica

Een DSLR is een mechanisch wonder. Bij elke opname klapt de spiegel omhoog, wat een duidelijke trilling en een hoorbare ‘klak’ veroorzaakt. De spiegelmechaniek is betrouwbaar, maar voegt gewicht en complexiteit toe. De camera is hierdoor groter en zwaarder, omdat er ruimte nodig is voor de spiegelkast en het pentaprisma.

Een systeemcamera in 2026 is volledig elektronisch. Geen bewegende spiegel, geen pentaprisma. De camera is compacter en stiller – ideaal voor straatfotografie, bruiloften of natuuropnames waarbij je onopvallend wilt zijn. Het ontbreken van spiegelschokken zorgt ook voor scherpere beelden bij langere sluitertijden, zonder statief.

Kortom: kies een DSLR als je houdt van het pure, optische kijkgedrag en geen moeite hebt met een groter formaat. Kies een systeemcamera als je compactheid, stilte en de live weergave van belichting en scherpte waardeert.

Waarom fabrikanten in 2026 stoppen met DSLR’s

Einde van nieuwe ontwikkeling

In 2026 is het definitief: de klassieke spiegelreflexcamera (DSLR) is een uitstervend product. Enkele jaren geleden kon je nog uit tientallen nieuwe modellen kiezen; nu is het aanbod drastisch geslonken. Sinds 2024-2025 hebben alle grote merken – Canon, Nikon, Pentax – de ontwikkeling en productie van nieuwe DSLR-modellen volledig gestaakt. Wat je vandaag nog nieuw in de winkel ziet liggen, is beperkt tot een handvol instap- en middenklasse DSLR’s van merken als Canon (bijvoorbeeld de EOS 2000D-serie) en Nikon (de D3500-lijn). Dit zijn feitelijk ‘oude’ modellen die nog worden doorgeproduceerd, zonder enige technologische vernieuwing. De echte innovatie – verbeterde autofocus, hogere serieframes, AI-gestuurde beeldverwerking – vindt uitsluitend plaats in systeemcamera’s. Voor serieuze fotografen betekent dit dat een DSLR in 2026 simpelweg geen toekomst meer heeft: je koopt een platform waarvan de software en hardware niet meer worden doorontwikkeld.

Lenssystemen op een dood spoor

Nog zorgwekkender is de situatie rondom lenzen. Het aanbod nieuwe DSLR-objectieven krimpt in 2026 razendsnel. Vijf jaar geleden verschenen er nog tientallen nieuwe EF-, F- of K-vatting lenzen per jaar; nu zijn dat er nog maar een handvol – vaak alleen voor de laagste prijsklassen. Fabrikanten steken al hun R&D-budget in spiegelloze systemen. Neem Canon: hun RF-vatting voor systeemcamera’s kreeg in 2025 en 2026 maar liefst vijftien nieuwe native lenzen, waaronder compacte f/1.8 primes en lichtsterke telezooms. Voor de oude EF-vatting verscheen in dezelfde periode geen enkel nieuw model. Hetzelfde geldt voor Nikon met hun Z-vatting versus de F-vatting. Wie nu een DSLR koopt, zit vast aan een krimpende tweedehandsmarkt en een steeds schaarser wordend aanbod van nieuw glas. Bovendien zijn systeemcamera-objectieven vaak compacter en lichter, zonder in te boeten aan beeldkwaliteit – een groot voordeel voor reis- en straatfotografie. De conclusie: investeren in een DSLR in 2026 is het kopen van een doodlopende weg. Je betaalt voor een camera die nergens meer naartoe gaat, terwijl systeemcamera’s de toekomst zijn.

Autofocus en prestaties voor bewegende onderwerpen

Fotografeer je in 2026 voornamelijk sport, wildlife of spelende kinderen? Dan is de keuze tussen een spiegelreflexcamera en een systeemcamera vrijwel gemaakt. Systeemcamera’s hebben de afgelopen jaren namelijk een onoverbrugbare voorsprong opgebouwd in autofocusprestaties bij bewegende onderwerpen.

AI-gebaseerde tracking bij systeemcamera’s

Moderne systeemcamera’s gebruiken in 2026 on-sensor fasedetectie, gecombineerd met geavanceerde AI-onderwerpherkenning. Ze herkennen niet alleen mensenogen, maar ook ogen van honden, katten, vogels, en zelfs contouren van voertuigen, vliegtuigen en treinen. De AI volgt het onderwerp razendsnel door het hele beeldveld – zelfs als het tijdelijk wordt afgedekt door een andere sporter of een tak. Bij sporten zoals voetbal of wielrennen blijft de scherpstelling haarfijn op het gezicht of de helm zitten, zonder dat jij handmatig het scherpstelpunt hoeft te verschuiven. Zelfs bij snel bewegende onderwerpen die chaotisch van richting veranderen – denk aan een rennende hond of een duikende vogel – leveren de nieuwste systeemcamera’s een consistent hoge trefferratio. Dit komt door de combinatie van hoge uitleessnelheden van de sensor en continu lerende algoritmes die in de camera zijn ingebakken.

DSLR-autofocus blijft achter

Spiegelreflexcamera’s vertrouwen in 2026 nog steeds op een aparte fasedetectiesensor onder de spiegel. Jarenlang was dit de standaard, maar het kan niet tippen aan de snelheid en precisie van de nieuwste systeemcamera’s. Bij weinig licht – bijvoorbeeld tijdens een avondwedstrijd of in een donker bos – moeten DSLR’s vaker zoeken naar contrast, waardoor ze hun focus verliezen op het cruciale moment. Ook bij onderwerpen die snel naar de camera toe of ervan af bewegen, zoals een sprinter of een opstijgende vogel, missen DSLR’s vaker de focus. De aparte sensor biedt minder dichte meetpunten en bestrijkt niet het volledige beeld. Bovendien introduceert de klappende spiegel een kleine vertraging die bij de snelste actie net het verschil kan maken tussen een scherpe en een onscherpe foto.

Kortom: voor bewegende onderwerpen is een systeemcamera in 2026 de onbetwiste winnaar. Een instapmodel systeemcamera met goede AI-tracking kost in 2026 gemiddeld van €600 tot €1.200 per camera, terwijl een professioneel body voor sport en wildlife van €2.500 tot €6.000 per camera kan kosten. Een DSLR met vergelijkbare bouwkwaliteit is doorgaans iets goedkoper, maar levert simpelweg minder scherpe resultaten in veeleisende situaties.

Beeldstabilisatie en trillingsvrij fotograferen

In-body beeldstabilisatie (IBIS) als standaard

In 2026 is in-body beeldstabilisatie (IBIS) geen luxe meer, maar een standaardfunctie op de overgrote meerderheid van systeemcamera’s. De sensor corrigeert zelf trillingen, ongeacht welke lens je gebruikt. Of je nu een oude handmatige lens van twintig jaar geleden monteert of een gloednieuw objectief: IBIS stabiliseert elke combinatie. Voor statische onderwerpen – landschappen, architectuur of stillevens – en voor vloeiende videobeelden is dit een enorm voordeel. Je kunt zonder statief scherpe foto’s maken bij sluitertijden die voorheen onmogelijk waren.

DSLR’s zijn daarentegen nog altijd afhankelijk van optische stabilisatie in de lens. Dat werkt goed, maar kent twee nadelen. Gestabiliseerde lenzen zijn aanzienlijk duurder dan niet-gestabiliseerde tegenhangers; reken voor een degelijke standaardzoom met stabilisatie op een meerprijs van €100 tot €300 per lens. Bovendien werkt lensstabilisatie alleen met die specifieke lens – zodra je een objectief zonder stabilisatie gebruikt, val je terug op ongestabiliseerde beelden. IBIS is dus veelzijdiger en in de praktijk effectiever, omdat het samenwerkt met elke lens in je tas.

Praktisch voordeel bij weinig licht

Het grootste praktische voordeel van IBIS in systeemcamera’s speelt zich af bij weinig licht. Moderne IBIS-systemen bieden correcties van 5 tot 7 stops. Concreet betekent dit dat je met een 50mm-lens een scherpe foto kunt maken bij 1/2 seconde in plaats van de gebruikelijke 1/60 seconde. Dat vertaalt zich direct naar lagere ISO-waarden – meer detail, minder ruis – en langere sluitertijden zonder statief.

Stel je voor: je fotografeert een interieur bij kaarslicht of een straatscène in de schemering. Met een DSLR zonder gestabiliseerde lens ben je al snel aangewezen op ISO 3200 of hoger, met korrel en kleurruis tot gevolg. Met een systeemcamera met IBIS kun je de ISO zakken naar 800 of lager, terwijl je dezelfde sluitertijd aanhoudt. Het verschil in beeldkwaliteit is direct zichtbaar: vloeiendere tonen, scherpere randen en een veel aangenamere textuur. Voor video is het effect nog groter: IBIS elimineert het hinderlijke schudden bij handheld opnamen, waardoor je beelden er professioneel uitzien zonder extra gimbal of stabilisator.

Kortom: als je vaak bij weinig licht fotografeert, veel met verschillende lenzen werkt of video opneemt, dan is IBIS in een systeemcamera in 2026 de enige logische keuze. DSLR’s kunnen hier simpelweg niet tegenop.

Videomogelijkheden: waarom systeemcamera’s winnen

Als je in 2026 serieus met video aan de slag wilt, is de keuze snel gemaakt: systeemcamera’s hebben de spiegelreflexcamera’s op vrijwel elk front ingehaald. Waar DSLR’s ooit de standaard zetten voor hybride fotografie en video, zijn ze nu vooral een rem op creatieve mogelijkheden. Dit hoofdstuk laat zien waarom videografen – van vloggers tot semi-professionals – beter af zijn met een spiegelloos systeem.

Hoge resolutie en framerates

In 2026 is 4K bij 60 fps eigenlijk het minimale wat je mag verwachten van een moderne systeemcamera. Topmodellen bieden standaard 4K bij 120 fps, waarmee je vloeiende slow-motion beelden maakt zonder kwaliteitsverlies. Daarnaast zie je steeds vaker 6K- en zelfs 8K-opnames, ideaal voor cropping of future-proof content. Een camera zoals de Sony A7S IV of de Panasonic S5IIX levert dit moeiteloos, met volledige sensoruitlezing en weinig rolling shutter. Vergelijk dat met de gemiddelde spiegelreflexcamera: die blijft steken op 4K bij 30 fps of lager, vaak met een zware cropfactor en zonder ondersteuning voor geavanceerde log-profielen zoals S-Log of V-Log. Wil je in 2026 professionele kleurcorrectie toepassen of een echte filmische look creëren? Dan ben je met een DSLR al snel aangewezen op externe recorders en workarounds. Systeemcamera’s geven je die flexibiliteit direct uit de doos.

Autofocus en stabilisatie voor video

Waar DSLR’s tijdens video-opnames vaak worstelen met een trage contrast-detectie autofocus, hebben systeemcamera’s in 2026 een enorme sprong gemaakt. AI-gestuurde autofocus met real-time tracking van ogen, hoofden en zelfs dieren is inmiddels standaard. Dit werkt naadloos samen met de ingebouwde beeldstabilisatie (IBIS), die bewegingsonscherpte en trillingen effectief wegfiltert. Je kunt gewoon uit de hand lopen filmen zonder dat je een gimbal nodig hebt – iets wat met een spiegelreflexcamera vrijwel onmogelijk is zonder extra accessoires. Een combinatie van IBIS en elektronische stabilisatie levert vloeiende, professionele beelden op, zelfs bij 4K 120 fps. DSLR’s missen deze integratie; je bent al snel €200 tot €600 kwijt aan een aparte stabilisator of een externe microfoonhouder om bruikbare video te krijgen. Bovendien werkt de autofocus van een DSLR tijdens video vaak schokkerig of verliest hij snel het onderwerp, wat in 2026 simpelweg niet meer concurrerend is. Kortom: voor videomogelijkheden in 2026 is er geen discussie – systeemcamera’s winnen op resolutie, framerates en gebruiksgemak.

Batterijduur en gebruiksgemak

Een praktisch punt bij je keuze tussen een spiegelreflexcamera (DSLR) en een systeemcamera is de batterijduur. Dit verschil is in 2026 nog steeds relevant, al zijn accu’s de afgelopen jaren verbeterd. Het gaat niet alleen om specificaties, maar om hoe de camera presteert tijdens een lange shoot, een vakantie of een trouwreportage.

DSLR’s gaan langer mee op één accu

Een klassieke DSLR haalt gemiddeld 600 tot 1.200 opnames per volle lading. De optische zoeker (OVF) verbruikt geen stroom: je kijkt direct door de lens zonder dat een scherm of sensor actief is. Pas bij het afdrukken gaat de spiegel omhoog en wordt de beeldsensor ingeschakeld. Dat is uiterst efficiënt. Voor een trouw- of landschapsfotograaf die de hele dag onderweg is, betekent dit dat je met één accu een volledige dag kunt fotograferen zonder op te laden.

Systeemcamera’s zijn afhankelijk van een elektronische zoeker (EVF) en een continu actieve beeldsensor. Het gemiddelde verbruik ligt daardoor tussen de 300 en 500 opnames per accu. In de praktijk kan dat nog lager uitvallen bij veelvuldig gebruik van beeldstabilisatie, wifi of een helder scherm. Dit is een serieus punt tijdens lange dagen, vooral in afgelegen gebieden zonder stroom. Een systeemcamera vraagt simpelweg meer bewustzijn van je energieverbruik.

Opladen en reserve-accu’s

Het goede nieuws: systeemcamera’s laden in 2026 bijna allemaal via USB-C. Dat biedt groot gebruiksgemak: je laadt op met een powerbank, laptop of autolader, zonder gedoe met losse opladers of specifieke kabels. Bij een DSLR is USB-C-laden nog niet standaard; de meeste modellen vereisen een aparte acculader.

Mijn advies: investeer voor een dag fotograferen met een systeemcamera in een extra accu. Een reserve-accu kost gemiddeld tussen €45 en €90 per stuk, afhankelijk van merk en capaciteit. Neem er twee mee voor een lange shoot. Voor een DSLR is één accu vaak voldoende, maar ook hier is een reserve geen overbodige luxe (vanaf €35 tot €70 per stuk). Het verschil in gebruiksgemak zit hem vooral in oplaadflexibiliteit: met een systeemcamera en powerbank ben je nooit echt machteloos, terwijl je bij een DSLR beter van tevoren een volle accu inlaadt.

Lenscompatibiliteit en adapteropties

Een doorslaggevende factor bij de keuze tussen een spiegelreflexcamera en een systeemcamera in 2026 is hoe je lenzen kunt gebruiken. Heb je al een verzameling DSLR-objectieven? Dan wil je weten of je die kunt blijven inzetten zonder prestatieverlies.

DSLR-lenzen gebruiken op een systeemcamera

Goed nieuws: met een adapter kun je vrijwel elke DSLR-lens op een moderne systeemcamera aansluiten. De adaptermarkt is in 2026 volwassen. Er zijn eenvoudige mechanische ringen van €30 tot €80, maar ook geavanceerde elektronische adapters van €150 tot €400 die volledige autofocus, beeldstabilisatie en diafragmabediening ondersteunen. Merken als Sigma, Canon (met de EF-EOS R-adapter) en Sony bieden officiële adapters die naadloos integreren. Voor upgraders is dit een uitstekende brug: je investeert in een nieuwe systeemcamerabody, terwijl je bestaande lenzen – zoals een 24-70mm f/2.8 of een telezoom – gewoon blijven werken. In de praktijk is de autofocus op een systeemcamera met adapter vaak sneller en stiller dan op de originele spiegelreflex, dankzij geavanceerde fasedetectiepunten op de sensor. Let wel: adapters voegen iets lengte en gewicht toe, en bij sommige combinaties kan stabilisatie minder effectief zijn dan bij native systeemlenzen. Voor eenmalig gebruik of als overbrugging is het echter een kostenefficiënte, uitstekende oplossing.

Native lenzen presteren beter

Adapters zijn een reddingsboei voor bestaande lenzen, maar in 2026 is duidelijk dat native systeemcamera-lenzen de overhand hebben. Waarom? Fabrikanten als Sony, Canon, Nikon en Fujifilm hebben hun lensreeksen geoptimaliseerd voor de korte flange-back distance van spiegelloze camera’s. Het resultaat: objectieven die gemiddeld 20 tot 30 procent compacter en lichter zijn dan hun DSLR-tegenhangers, zonder in te boeten aan lichtsterkte of optische kwaliteit. Bovendien zijn native lenzen volledig geïntegreerd met de nieuwste autofocusalgoritmen en in-body beeldstabilisatie (IBIS). Een native 50mm f/1.4 voor een systeemcamera in 2026 is niet alleen stiller en sneller dan een geadapteerde DSLR-lens, maar profiteert ook van hogesnelheidscommunicatie tussen lens en body – essentieel voor veeleisende situaties zoals sport- of wildlifefotografie. Voor nieuwe kopers zonder lenscollectie is de keuze helder: investeer direct in native systeemlenzen. Ze bieden de beste prestaties per gram en per euro, en zijn toekomstbestendig omdat fabrikanten hun innovaties primair op dit systeem richten. Kortom: adapters zijn de pragmatische keuze voor upgraders, maar native lenzen zijn technisch superieur voor wie vanaf nul begint.

Welke camera past bij jouw fotografie en budget

Of je in 2026 voor een spiegelreflexcamera (DSLR) of een systeemcamera (mirrorless) kiest, hangt volledig af van wat je wilt fotograferen en hoeveel je kunt uitgeven. De markt is de afgelopen jaren drastisch verschoven. Waar DSLR’s ooit de standaard waren, zijn ze nu vooral een nicheproduct voor specifieke toepassingen. Systeemcamera’s domineren daarentegen het midden- en topsegment, met snellere autofocus, betere videomogelijkheden en kleinere behuizingen.

Voor de beginnende fotograaf

Als je net begint, is een instap-systeemcamera in 2026 veruit de beste keuze. Modellen zoals de Sony ZV-E10 II, Canon EOS R50 of Nikon Z30 bieden gebruiksgemak, uitstekende beeldkwaliteit en toekomstbestendigheid. Je profiteert van stille sluiters, real-time oogdetectie voor zowel mensen als dieren, en 4K-video zonder crop – functies die je bij een DSLR in dezelfde prijsklasse simpelweg niet krijgt. Bovendien zijn de lenzen voor systeemcamera’s lichter en compacter, ideaal om dagelijks mee te nemen. Een DSLR is alleen nog interessant bij een zeer laag budget, bijvoorbeeld voor een tweedehands Canon EOS 2000D of Nikon D3500. Die kosten tussen de €150 en €300 per body, maar je moet rekening houden met verouderde techniek, geen ingebouwde beeldstabilisatie en beperkte videokwaliteit. Voor een instap-systeemcamera met kitlens betaal je in 2026 gemiddeld van €500 tot €800 per set.

Voor de specialist: sport, wildlife of studio

Voor actie- en reisfotografie is een systeemcamera in 2026 onmisbaar. Dankzij AI-gestuurde tracking – zoals in de Sony A1 II of Canon EOS R1 – volg je vogels, sporters of wilde dieren moeiteloos, zelfs bij snelheden van 30 frames per seconde. De ingebouwde beeldstabilisatie (IBIS) geeft je tot 8 stops correctie, waardoor je uit de hand scherpe foto’s maakt bij weinig licht. Een DSLR zoals de Nikon D6 of Canon 1DX Mark III is nog steeds snel, maar mist deze slimme tracking en IBIS. Voor studiowerk met flitsers kan een DSLR nog prima volstaan, vooral als je al een set professionele flitsers en triggers hebt. Modellen zoals de Canon 5D Mark IV of Nikon D850 bieden een uitstekende dynamische range en betrouwbare flitssynchronisatie. Maar je mist videoflexibiliteit: geen 4K 120fps, geen log-profielen en geen stille elektronische sluiter voor video-opnames. Wil je in de studio ook af en toe filmen, dan is een systeemcamera zoals de Panasonic Lumix S5 II of Sony A7 IV een slimmere investering, met prijzen van €1.800 tot €2.500 per body.

Toekomstbestendigheid en doorverkoopwaarde

Systeemcamera’s zijn de standaard

In 2026 draait de keuze tussen een spiegelreflexcamera en een systeemcamera vooral om toekomstbestendigheid. Systeemcamera’s zijn inmiddels de onbetwiste standaard. Sony, Canon, Nikon en Fujifilm investeren vrijwel uitsluitend in spiegelloze systemen. Nieuwe lenzen, firmware-updates en geavanceerde technologieën – zoals AI-gestuurde autofocus, realtime onderwerpherkenning en verbeterde beeldstabilisatie – worden alleen nog voor systeemcamera’s ontwikkeld. Wie in 2026 een spiegelreflexcamera koopt, loopt het risico binnen enkele jaren geen toegang meer te hebben tot essentiële updates of nieuw glaswerk. Bovendien worden DSLR’s steeds moeilijker te repareren: reservedelen zoals spiegels, prisma’s en mechanische sluiters raken uit productie, en gespecialiseerde reparateurs zijn schaarser en duurder. Een reparatie aan een DSLR kost in 2026 al snel tussen de €150 en €400 per ingreep, terwijl een systeemcamera met een elektronische sluiter vaak minder slijtagegevoelig is. Kortom: investeren in een systeemcamera garandeert dat je de komende jaren mee kunt draaien in de technologische voorhoede, terwijl een DSLR steeds meer een doodlopende weg wordt.

Tweedehandsmarkt

De tweedehandsmarkt vertelt hetzelfde verhaal. Spiegelreflexcamera’s zijn in 2026 extreem goedkoop te vinden – een degelijke gebruikte DSLR met kitlens kost soms nog maar tussen de €200 en €500. Dat lijkt aantrekkelijk, maar de keerzijde is dat de doorverkoopwaarde razendsnel daalt. Vraag en aanbod zijn scheef: veel fotografen dumpen hun oude DSLR’s, waardoor de markt verzadigd raakt. Een camera die je vandaag voor €400 koopt, is over twee jaar misschien nog €100 tot €150 waard. Systeemcamera’s behouden hun waarde aanzienlijk beter. Omdat de vraag naar gebruikte spiegelloze camera’s hoog blijft – zowel van beginners als van professionals die upgraden – kun je rekenen op een restwaarde van 60% tot 70% na twee tot drie jaar. Een systeemcamera die nieuw tussen de €1.000 en €1.500 kost, brengt tweedehands na enkele jaren nog tussen de €600 en €900 op. Dit maakt een systeemcamera niet alleen een verstandige keuze voor nu, maar ook een slimme investering voor de toekomst. Wil je over een paar jaar upgraden zonder veel verlies, dan is een spiegelloos systeem in 2026 de enige logische optie.

Conclusie

In 2026 draait de keuze tussen een spiegelreflexcamera en een systeemcamera vooral om jouw eigen fotografiebehoeften. Wil je een betaalbare, robuuste camera met een lange batterijduur en een klassieke zoekerervaring? Dan blijft een spiegelreflex een uitstekende keuze. Geef je echter de voorkeur aan een lichtere, compactere set met geavanceerde autofocus en een stille sluiter? Dan is een systeemcamera de onbetwiste toekomst. Mijn advies: bezoek een speciaalzaak, houd beide typen vast en beslis wat het beste bij jouw handen en stijl past. De beste camera is uiteindelijk degene die je overal mee naartoe neemt.